De dagvoorzitter heet u welkom en opent het Scheidingscongres. 

Met speciale aandacht voor: 

• Enkele feiten uit de psychologische wetenschap in het algemeen. Waarbij ook gekeken wordt naar waarheidsvinding vanuit psychologisch oogpunt
• Veel voorkomende denkfouten 
• De praktijk aan de hand van de psychologische kennis die we hebben opgedaan. We weten dan iets meer over psychologische leer- en conditioneringsprocessen, over het feit dat mogelijk geen van de gezinsleden een waarheidspreker is, en wat dat betekent voor het waarheidsgehalte dat haalbaar is in het werk van hun advocaten, jeugdbeschermers, kindbehartigers, scheidingsbegeleiders, enzovoorts. 
• We eindigen niettemin bij de hoopgevende constatering dat veel waarheid gevonden kan worden in het toepassen van specifieke observaties en beschrijvingsmethodes, gecombineerd met enkele fundamentele stukken kennis van de menselijke (ontwikkelings-) psycho(patho)logie

Met speciale aandacht voor: wordt er eigenlijk wel daadwerkelijk zicht op de situatie van het kind verkregen van wie ouders zo in strijd zijn?

De Raad voor de Kinderbescherming( RvdK) heeft een adviestaak ten aanzien van de rechtbank wanneer er beslissingen moeten worden genomen over zaken als:

1. het gezag over een kind
2. de verdeling van zorg- en opvoedtaken tussen de ouders
3. de hoofdverblijfplaats van het kind
4. een omgangsregeling voor het kind en de ouder die geen gezag heeft en bij wie het kind niet woont
5. de informatie- en consultatieplicht van de verzorgende ouder naar de andere ouder
6. de erkenning van een kind door de biologische vader, wanneer de moeder dit niet wil

Maar hoe krijgt de RvdK zicht op wat er daadwerkelijk speelt bij het kind en het gezin?
Hoe verloopt het onderzoek en hoe worden feiten en visies en interpretaties van betrokkenen gescheiden als ouders zo’n andere beleving hebben van de situatie?
Wat is lastig?
Hoe worden kinderen en ouders bij het onderzoek betrokken?

In familiezaken horen advocaten regelmatig dat de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdbescherming niet aan 'waarheidsvinding' doen. Het is dan lastig om zorgen over intieme terreur naar voren te brengen. Zeker in dat soort zaken is het voor advocaten uiterst behoedzaam navigeren. Dit geldt zowel in het voortraject van het Raadsonderzoek als ter zitting waar de Raad de rechtbank adviseert. 

Tijdens deze lezing wordt ingegaan op vragen en dilemma's die binnen de advocatuur leven. Hoe kun je in het krachtenveld van de Raad, Jeugdbescherming en de Rechtspraak zo goed mogelijk de belangen van je cliënt vertegenwoordigen?

De afgelopen jaren klinkt de roep om meer en betere ‘waarheidsvinding’ door familie- en jeugdrechters, vooral in zaken waarin huiselijk geweld een rol speelt. Daarmee is het vaststellen van feiten rondom huiselijk geweld, en in het bijzonder intieme terreur, een relevante factor geworden in de zittingszaal.

Tegelijkertijd worstelen rechters met vragen over hun rol en de taakafbakening:

• in hoeverre behoort het tot hun verantwoordelijkheid om uitspraken te doen over huiselijk geweld,
• wie draagt welke verantwoordelijkheid in de feitenvaststelling, en
• welke juridische instrumenten kunnen rechters inzetten om aan waarheidsvinding te doen?

Deze vragen en dilemma’s worden vanuit het perspectief van de rechterlijke macht belicht.